Thomas F. DeFrantz uzyskał stopnie naukowe na Uniwersytecie Yale (stopień licencjata), City University w Nowym Jorku (stopień magistra) i na Wydziale Performance Studies Uniwersytetu Nowego Jorku (doktorat). Jego książki to między innymi, Dancing Many Drums: Excavations in African American Dance [University of Wisconsin Press, 2002, zdobywca CHOICE Award for Outstanding Academic Publication (nagroda dla wyróżniających się publikacji naukowych) i Errol Hill Award przyznawanej przez Amerykańskie Stowarzyszenie Badań Teatralnych] oraz Dancing Revelations: Alvin Ailey's Embodiment of African American Culture (Oxford University Press, 2004, zdobywca de la Torre Bueno Prize, nagrody dla wyróżniających się publikacji z dziedziny tańca).
DeFrantz działał w ramach Society of Dance History Scholars (stowarzyszenie historyków tańca) i był wydawcą książek w Dance Critics Association (stowarzyszenie krytyków tańca). Przez wiele lat organizował również program historii tańca w Alvin Ailey School w Nowym Jorku. Jest dyrektorem artystycznym SLIPPAGE: Performance|Culture|Technology, wielodyscyplinarnego centrum z siedzibą w MIT. SLIPPAGE wystawia alternatywne historie o rasie, seksualności, płci, performance i o technologii. Najnowsze prace to Ennobling Nonna (2004), solo teatru fizycznego Marii porter (spektakle w USA, Włoszech, Peru i Holandii); Monk's Mood: A Performance Meditation on the Life and Music of Thelonious Monk (2005; NPN Tour 2005, Kapsztad ZA 2008); The House Music Project (warsztat 2006) inspirowane technologią badanie specyficznego czarnego tańca; Queer Theory! An Academic Travesty (Bostońskie Centrum Sztuki i Flynn Center for the Arts 2006, UCLA 2007, Wellesley College 2008), na zlecenie Theater Offensive, Flynn Center, i NPN.
Obecny projekt: CANE, wykorzystujący wiele środków przekazu spektakl teatru tańca badający życie czarnych na wiejskich obszarach Południa. DeFrantz wykonał Morton Gould Tap Concerto z Boston Pops pod dyrekcją Keith’a Lockhart i Duke Ellington Tap Concerto z Aardvark Jazz Orchestra poprowadzoną przez Marka Harley. Ostatnio pracował jako dramaturg i librecista przy produkcji Donald Byrd/Spectrum Dance Theater Sleeping Beauty Notebook, według New York Times jednego z najlepszych wydarzeń tanecznych tego roku; brał udział w pracach ACDFA – region Nowa Anglia; ułożył program nauczania teorii i historii dla University/American Dance Festival MFA. Prowadził gościnnie wykłady w Yale w roku akademickim 2008/2009. Zawsze interesują go opowieści - to jak je opowiadamy i co, według nas, mogą one oznaczać.
DeFrantz działał w ramach Society of Dance History Scholars (stowarzyszenie historyków tańca) i był wydawcą książek w Dance Critics Association (stowarzyszenie krytyków tańca). Przez wiele lat organizował również program historii tańca w Alvin Ailey School w Nowym Jorku. Jest dyrektorem artystycznym SLIPPAGE: Performance|Culture|Technology, wielodyscyplinarnego centrum z siedzibą w MIT. SLIPPAGE wystawia alternatywne historie o rasie, seksualności, płci, performance i o technologii. Najnowsze prace to Ennobling Nonna (2004), solo teatru fizycznego Marii porter (spektakle w USA, Włoszech, Peru i Holandii); Monk's Mood: A Performance Meditation on the Life and Music of Thelonious Monk (2005; NPN Tour 2005, Kapsztad ZA 2008); The House Music Project (warsztat 2006) inspirowane technologią badanie specyficznego czarnego tańca; Queer Theory! An Academic Travesty (Bostońskie Centrum Sztuki i Flynn Center for the Arts 2006, UCLA 2007, Wellesley College 2008), na zlecenie Theater Offensive, Flynn Center, i NPN.
Obecny projekt: CANE, wykorzystujący wiele środków przekazu spektakl teatru tańca badający życie czarnych na wiejskich obszarach Południa. DeFrantz wykonał Morton Gould Tap Concerto z Boston Pops pod dyrekcją Keith’a Lockhart i Duke Ellington Tap Concerto z Aardvark Jazz Orchestra poprowadzoną przez Marka Harley. Ostatnio pracował jako dramaturg i librecista przy produkcji Donald Byrd/Spectrum Dance Theater Sleeping Beauty Notebook, według New York Times jednego z najlepszych wydarzeń tanecznych tego roku; brał udział w pracach ACDFA – region Nowa Anglia; ułożył program nauczania teorii i historii dla University/American Dance Festival MFA. Prowadził gościnnie wykłady w Yale w roku akademickim 2008/2009. Zawsze interesują go opowieści - to jak je opowiadamy i co, według nas, mogą one oznaczać.
